Tak mam,,,

że gdy w centrum wydarzeń się znajdę, trochę z boku staję

i

całą sobą chłonę, to co się wokół mnie zadziewa.

Wielość bodźców nieco mnie przytłacza i mówiąc kolokwialnie "nie ogarniam".

Pozwalam więc, moim możliwościom percepcyjnym działać, 

ja sama zaś, tak trochę,  "na pół gwizdka".

Dopiero, gdy emocje opadną, wszelkie bodźce ucichną, 

zaczyna się taśmy odwijanie i małe kawałki wspomnień w całość się składają.

Przychodzi refleksja, 

słowa, które wybrzmieć mogły, a nie wybrzmiały, 

czyny, które zaistnieć powinny, a nie zaistniały,

"kuchy" wszelakie, których być nie powinno

i to, co uwadze umknęło, a ważne było.

Ale niedoskonałości wszelkie

niczym wobec pozytywów się stają,

bo przecież,

każdą chwilą cieszyć się trzeba,

dobre całym sobą chłonąć,

radość innym sprawiać,

dobre relacje budować

i pozytywną energię zbierać.

Tak było i tym razem,

gdy nasza szalona ósemka do Torunia zjechała,

aby czas wspólnie spędzić, sobą się nacieszyć, nauki pobrać i kolejne doświadczenia zdobyć.

I znów na wielkim stole robótkowe przydasie zaległy,

 a zespół niespokojnych rąk , do późnych godzin nocnych znać o sobie dawał.

Krzyżowały się niteczki, zwijały paseczki, czółenka klikały, szydełka śmigały,

a wszystko pośród gwaru rozmów, śmiechu i czasem śpiewania.

Od czasu do czasu, przerwę zarządzano, 

i wtedy na stole same pyszności miejsce zajmowały,

aby spragnionych napoić i głodnych nakarmić.

Były więc,

ogóreczki w kilku odsłonach,

domowy chlebek ze smalcem,

sałatki z krabów i makaronu,

bigos na winie,

barszcz z pasztecikiem,

przepyszna szarlotka i kruszon,

oscypki na zagryzkę do trunków wszelakich

i

wiele jeszcze dobroci, których nie sposób wymienić.

Oj, wiele się działo.

Była wyprawa po słynne toruńskie pierniki i zachwyt nad urokiem miasta,

gdzie sam Pan Kopernik honory gospodarza czyni.

Zresztą, co tu wiele gadać,

zobaczcie sami.

To tylko namiastka tego, co działo, bo nie sposób o wszystkim napisać i wszystko na fotkach pokazać,
ale jeśli chcecie bardziej w temat się zagłębić , to do
Ani,
Danusi,
Dorotki,
Eli,
Hani, 
Justynki
i Olki
zajrzyjcie, bo tam zapewne wkrótce, inne spojrzenia na ten sam temat znajdziecie, przez co obraz naszego toruńskiego spotkania pełniejszym i piękniejszym  się stanie.

A, o tym, że pięknie było, niech już ustalone miejsce i termin następnego zaświadczą.

Tym razem Wielkopolska gospodarzem będzie i mam nadzieję, że swoje zadanie doskonale spełni.
I tym optymistycznym akcentem moje dzisiejsze spotkanie z Wami kończę,
serdecznie pozdrawiam
i podobnych spotkań życzę

Marysia

Czytaj więcej »

Jestem

Przerwa techniczna dobiegła końca, akumulatory podładowane,  

 do blogowania czas wrócić.

Jestem więc, i o minionym czasie słów kilka napisać chcę.

O tym,

jak remontowe prace przerwawszy,

na poszukiwanie nowych wrażeń wyruszyłam.

O tym,

jak po wielu latach,

wróciłam do miejsc, gdzie jako dziecko, a później nastolatka, bywałam.

O zmianach, które tam zaszły,

o nowym postrzeganiu starego,

i o obudzonych wspomnieniach.

A wszystko swój początek w Jeleniej Górze wzięło, gdzie  mały, przytulny hotelik bardzo gościnnie nas przyjął i za bazę wypadową służył, 

a Stare Miasto swym urokiem i spokojem, odpoczynek po trudach wędrówek dawało.

A nasze wędrowanie, bardzo obfite w atrakcje było i dzięki mojemu fotografowi na fotkach utrwalone zostało.

 Najpierw Bolków, gdzie na wzgórzu ruiny zamku królują i o dawnej świetności tego miejsca świadczą.

Potem Jawor, gdzie Kościół Pokoju, swoim pięknem zachwyca,

oraz piękna Bazylika, miejsce kultu, perełka architektury sakralnej.

I koniec dnia pierwszego.

Dzień drugi, to Szklarska Poręba, gdzie onegdaj kolonie letnie spędzałam,

a tam Szrenica

wodospad Szklarki,

 słynny Kamieńczyk, ze swoją potęgą i pięknem

i zakręt śmierci, na którego skałach, po czterdziestu latach znów zasiadłam.

A jako, że do mamuciej skoczni niedaleko było, to i tam, nasi panowie, wirtualnych lotów zaznać chcieli i koniec końców, na pysznych żeberkach, przy czeskim piwku, w uroczej knajpce

 U studni, telemarkiem wylądowali.

I tak minął dzień drugi, 

a za progiem dzień trzeci już czekał, który do Cieplic nas zawiódł, wód zdrojowych spróbować pozwolił i w termach cieplickich relaxu zaznać.

 oraz misterne piękno kryształu, w hucie Julia podziwiać. 

 Dzień czwarty niezwykłym i bardzo forsownym się okazał, bo jego celem , królowa Śnieżka była, która 1602 metry nad poziom morza się wzniosła i stamtąd śmiałków wygląda. 

Ja w ich gronie też się znalazłam, i nieco posapawszy na szczyt się wspięłam.

Oj, warto było, własną słabość pokonać, cudnymi widokami się zachwycić i rześkim powietrzem odetchnąć.

Dnia piątego, gdy pogoda do górskich wypraw nie zachęcała, szlakiem zamków i pałaców udać się postanowiliśmy. 

Jako pierwszy, naszym "łupem" zamek Czocha padł, pełen zakamarków, tajnych przejść, nie do końca odkrytych podziemi, i niezliczonej liczby schodów, które dzielnie, z dreszczykiem emocji przemierzaliśmy. Atmosfera w zamczysku szczególna, bo onegdaj, po panowaniu książąt w ręce masonów pruskich przeszedł i ich tajemne rytuały do dziś zdają się ściany przenikać.

A na dodatek, małżeńską sypialnię pary książęcej, za jedyne 980 zł, wynająć można i noc pełną cudów spędzić.

 Opuszczamy tajemne i surowe mury zamku i do pałacowych wnętrz i ogrodów w Wojanowie się udajemy. Piękne miejsce, z bogatą historią, dziś ekskluzywny hotel i miejsce biznesowych spotkań.

Sobotni poranek słońcem nas powitał, więc w dobrych nastrojach na podbój Książa się udaliśmy. 

Powaliły mnie, mówiąc kolokwialnie, majestat i piękno tego miejsca oraz jego bogata historia, pełna romantycznych i osobistych wątków. 

I tak , w tym pięknym otoczeniu, minął dzień szósty, aby ustąpić dnia niedzieli, dnia , w którym karkonoską przygodę zakończyć trzeba było i na niziny wrócić.

Jeszcze ostatnie spojrzenie spod świątyni Wang na Śnieżkę rzucić ...

w drogę.

I to by było na tyle.

Teraz porzucone prace remontowe i porządkowe moją codzienność wypełniają, ale naładowane baterie , obowiązki owe łatwiejszymi czynią, 

a jako, że z zamkowych i pałacowych komnat przybywam, 

to pozwólcie, że jeszcze na koniec, 

pewną damę Wam przedstawię, która niedługo, w moich skromnych progach, wyznaczone jej miejsce zajmie.

Pozdrawiam serdecznie.

Marysia

Czytaj więcej »