...płatki białe...

... pada śnieżek, płatki białe

obsypują pola całe...

taką rymowanką budziła nas Mama, 

gdy pierwsze śnieżynki zwiastowały zimę.

Podobnie i ja, do dzisiaj, w ten sam sposób budzę , dorosłego już syna, 

i co więcej, 

czasem jemu udaje się mnie uprzedzić,

i gromkim głosem oznajmić, 

że

"... pada śnieżek..."

Ot taka mała, ale jakże ciepła, domowa tradycja,

która niezmiennie wzrusza i bawi.

W tym roku jeszcze śnieżek nie popadał i pól nie okrył, 

ale za to na moich kartkach 

i obrazkach poprószył.

Dzięki niemu, kartka dla Ulki powstała,

która na skrętną sztalugę śnieżynkę zaprosiła , kokardką się przewiązała,

 bielą i niebieskościami mroźne i śnieżne zimy na myśl przywodzi.

Aby jednak samej smutno nie było, to siłą rozpędu, kolejne "biało-niebieskie" powstały

i już niedługo z życzeniami w świat polecą.

Jako, że zabawy kartkowej u Uli kres nadszedł, 

to na prośbę organizatorki,

 jeszcze kolaż wszystkich moich tegorocznych prac powstał.

Zimowa aura, w Reniulkowej zabawie, prym w tym miesiącu wiedzie,

więc i ja, 

dwie kardynalskie przedstawicielki na ów bal wyprawić postanowiłam. 

Skrzętnie "dzierganym" kontury obwiodłam, w błyskotki przybrałam 

i oto są.

 

I tym zimowym akcentem, moje tegoroczne zobowiązania blogowe kończę.

Mam nadzieję, że wszystkich terminów dotrzymałam i wytycznym sprostałam.

Dziękuję Dziewczyny za wspólną zabawę i na kolejne edycje czekam.

 Jednak spotkań z Wami jeszcze nie kończę.

Przed Świętami na chwilkę wpadnę,

aby o przygotowaniach trochę "pomówić"

 i serdeczne życzenia pozostawić.

Pozdrawiam

Marysia

Czytaj więcej »

Radośnie oczekuję...

Świąt Bożego Narodzenia, a nie imprezy zimowej.

Tradycyjnie ciasteczka piekę, 

dekoracje obmyślam,

kurz z kątków wymiatam, 

firanki i serwetki krochmalę,

w sprawie prezentów po sklepach ganiam 

i tak w ogóle przedświątecznej gorączce z radością się poddaję.

Lubię ten czas, gdy czasem nie wiadomo, co do rąk najpierw włożyć,

ale świadomość, że pierwsza gwiazdka wkrótce zaświeci i dobra nowina w naszych progach zagości,

wszelkie trudy i zmęczenie z nawiązką wynagradza.

Aby te wszystkie działania od zapomnienia ocalić

 i ślad po prawdziwie polskich Świętach potomnym zostawić,

swój pierwszy grudniownik, za radą Wiolki, 

wykonać zamierzam.

 Bazę albumową, papiery ozdobne i skrapki wszelakie  z czeluści szafy wyjęłam

i za  prace artystyczne ochoczo się zabrałam.

Nad zawartością i ostatecznym kształtem ciągle jeszcze rozmyślam,

ale co nie co dziś zaprezentować już mogę.

Mam nadzieję, że puste kartki wspomnieniami wkrótce się wypełnią i wiarygodny dokument , 

ku pamięci, stanowić będą.

A w międzyczasie,  radosne oczekiwanie czterema świecami odmierzać będę, 

i przy ich blasku Dobrej Nowiny wyglądać.

A na dowód, że wszystko zgodnie z planem się toczy,

na amoniaczki, według przepisu mojej Mamy upieczone, pięknie zapraszam.

I tym słodkim akcentem dzisiejsze spotkanie z Wami kończę,

serdecznie pozdrawiam

i 

na kolejne zapraszam.

Marysia

Czytaj więcej »

Moc polskości

 bielą i czerwienią na wietrze trzepocze,

dźwiękami Mazurka serce porusza,

patriotyczną pieśnią , poległym za Polskę , hołd oddaje.

I tak ma być, tak trzeba.

Ale obok spraw tak wzniosłych, 

te mniejsze polskości dowody, w wielu domach swoje miejsce mają.

Więc i ja, zwyczajem, z dziada pradziada przekazywanym, 

 dzisiaj na  gęsinę i Marcinowe rogale serdecznie  zapraszam, 

bo przecież na Marcina gęsina być musi, 

a sam Marcin na białym koniu do Poznania wjedzie

 i rąbek swego płaszcza , w kształcie rogala, łasuchom zostawi.

Takie to nasze wielkopolskie Niepodległości świętowanie,

 smakowitości i radości pełne.

A na dowód, że polskość nie tylko od święta się jawi,
kilka folkowych haftów na moim tamborku powstało,
bo przecież to nasze dziedzictwo, którym chlubić się trzeba.
Mnogością wzorów i kolorów wzrok przyciąga i zasłużenie, swój renesans, w ostatnim czasie przeżywa.

Miłego świętowania

Marysia

Czytaj więcej »

Tak mam,,,

że gdy w centrum wydarzeń się znajdę, trochę z boku staję

i

całą sobą chłonę, to co się wokół mnie zadziewa.

Wielość bodźców nieco mnie przytłacza i mówiąc kolokwialnie "nie ogarniam".

Pozwalam więc, moim możliwościom percepcyjnym działać, 

ja sama zaś, tak trochę,  "na pół gwizdka".

Dopiero, gdy emocje opadną, wszelkie bodźce ucichną, 

zaczyna się taśmy odwijanie i małe kawałki wspomnień w całość się składają.

Przychodzi refleksja, 

słowa, które wybrzmieć mogły, a nie wybrzmiały, 

czyny, które zaistnieć powinny, a nie zaistniały,

"kuchy" wszelakie, których być nie powinno

i to, co uwadze umknęło, a ważne było.

Ale niedoskonałości wszelkie

niczym wobec pozytywów się stają,

bo przecież,

każdą chwilą cieszyć się trzeba,

dobre całym sobą chłonąć,

radość innym sprawiać,

dobre relacje budować

i pozytywną energię zbierać.

Tak było i tym razem,

gdy nasza szalona ósemka do Torunia zjechała,

aby czas wspólnie spędzić, sobą się nacieszyć, nauki pobrać i kolejne doświadczenia zdobyć.

I znów na wielkim stole robótkowe przydasie zaległy,

 a zespół niespokojnych rąk , do późnych godzin nocnych znać o sobie dawał.

Krzyżowały się niteczki, zwijały paseczki, czółenka klikały, szydełka śmigały,

a wszystko pośród gwaru rozmów, śmiechu i czasem śpiewania.

Od czasu do czasu, przerwę zarządzano, 

i wtedy na stole same pyszności miejsce zajmowały,

aby spragnionych napoić i głodnych nakarmić.

Były więc,

ogóreczki w kilku odsłonach,

domowy chlebek ze smalcem,

sałatki z krabów i makaronu,

bigos na winie,

barszcz z pasztecikiem,

przepyszna szarlotka i kruszon,

oscypki na zagryzkę do trunków wszelakich

i

wiele jeszcze dobroci, których nie sposób wymienić.

Oj, wiele się działo.

Była wyprawa po słynne toruńskie pierniki i zachwyt nad urokiem miasta,

gdzie sam Pan Kopernik honory gospodarza czyni.

Zresztą, co tu wiele gadać,

zobaczcie sami.

To tylko namiastka tego, co działo, bo nie sposób o wszystkim napisać i wszystko na fotkach pokazać,
ale jeśli chcecie bardziej w temat się zagłębić , to do
Ani,
Danusi,
Dorotki,
Eli,
Hani, 
Justynki
i Olki
zajrzyjcie, bo tam zapewne wkrótce, inne spojrzenia na ten sam temat znajdziecie, przez co obraz naszego toruńskiego spotkania pełniejszym i piękniejszym  się stanie.

A, o tym, że pięknie było, niech już ustalone miejsce i termin następnego zaświadczą.

Tym razem Wielkopolska gospodarzem będzie i mam nadzieję, że swoje zadanie doskonale spełni.
I tym optymistycznym akcentem moje dzisiejsze spotkanie z Wami kończę,
serdecznie pozdrawiam
i podobnych spotkań życzę

Marysia

Czytaj więcej »